Nog één keer mijn verhaal | Voorstelling 2 mei, Koppelkerk
De oorlog ging niet weg toen ik thuis kwam
Erik Krikke schreef zijn meest persoonlijke voorstelling, twintig jaar na zijn uitzending naar Afghanistan. ‘Ik dacht: als ik erover praat, faal ik als man.’
Bredevoort, december 2024 — Het podium van de Koppelkerk is leeg, op twee houten stoelen na. Geen band. Geen lichtplan. Alleen Erik Krikke, en zijn stem.
“Of ik het nog één keer wilde doen,” zegt hij. “Zonder poespas. Gewoon: rauw, eerlijk. Ik zei direct ja. Pas daarna dacht ik: oei, wat heb ik gedaan?”
Krikke (1976) is veteraan. Hij diende in Afghanistan als militair operatieassistent chirurgie. Wat hij daar zag, wat hij daar meemaakte, nam hij mee terug naar Nederland. Wat volgde was een posttraumatische stressstoornis, jarenlang stilzwijgen – en uiteindelijk een boek en een voorstelling. Met muziek, theater, en de steun van de band 7even Bridges vertelde hij ruim drie jaar lang zijn verhaal in de Nederlandse theaters. Tot corona abrupt een eind maakte aan de tournee. De voorstelling kreeg nooit een laatste keer. Tot nu.
Tussen vrijheid en onvrijheid
De uitnodiging kwam uit Bredevoort, waar dit jaar 80 jaar vrijheid wordt herdacht. De insteek: vrijheid in al haar facetten. Niet alleen politiek of historisch, maar ook persoonlijk. Wat als je leeft in vrijheid, maar niet vrij bent? Wat als je gevangen zit in je hoofd?
Voor Krikke raakte het direct aan zijn eigen verhaal. “Ik heb lang gedacht dat ik sterker was als ik mijn mond hield. Dat als ik er niet over sprak, het misschien vanzelf wegebde. Maar dat doet het niet.”
Hij herinnert zich het moment waarop hij na jaren van stilzwijgen voor het eerst tegenover een behandelaar zat. “Ik voelde me zwak. Ik hoor dit zelf op te lossen, dacht ik. Maar ik kon niet meer. En ik brak. Het voelde als falen, maar bleek het begin van het opkrabbelen.”
Een nieuwe vorm, een nieuw verhaal
Voor deze theatervertelling schreef Krikke zijn verhaal opnieuw. Geen decor, geen muziek, geen fratsen. Alleen de stem, de stilte, én herinneringen die hij eerder niet durfde te delen. “Er zitten scènes in die ik bewust nooit verteld heb. Tot nu.”
Toch is de voorstelling niet alleen een reconstructie van trauma. Het is ook een ode aan veerkracht, en aan liefde. “De liefde heeft me gered. De liefde voor mijn kinderen. Zonder hen was ik blijven zwijgen.”
Het gevaar van stilte
De voorstelling is intiem en ingetogen. Er is geen ruimte voor effectbejag – wel voor nuance. Voor ongemak. Voor het besef dat vrijheid niet altijd zichtbaar is, en oorlog niet eindigt bij thuiskomst.
“We herdenken 80 jaar vrijheid,” zegt Krikke. “Maar wat betekent vrijheid als je niet uit je eigen hoofd kunt ontsnappen?”
Hij ziet zichzelf niet als slachtoffer. Integendeel. “Ik ben iemand met littekens. Die zijn er. Maar ik leef. En ik ben gelukkig. Niet ondanks mijn verleden, maar misschien juist dankzij.”
Of dit zijn laatste voorstelling is? Hij weet het niet. “Misschien wel. Misschien niet. Maar het voelt als een punt. En daar ben ik dankbaar voor.”
De voorstelling van Erik Krikke is op 2 mei 2025 te zien in de Koppelkerk in Bredevoort. Tickets kosten €17,50 in de voorverkoop. Beperkt aantal plaatsen.