Mijn verhaal is nog niet klaar
Mijn verhaal is nog niet klaar. Zojuist ging de telefoon. Een 035-nummer. Hilversum. Mijn lijf reageerde eerder dan mijn hoofd. Dit wordt belangrijk. De documentairemakers. Ze hebben vanmiddag de montage afgerond en na het nalopen en controleren wisten ze het: het is klaar. De uitnodiging; of Linda en ik willen komen kijken naar de bijna-definitieve versie. Ik zei direct ja, natuurlijk. Hoe eerder hoe liever. Er gebeurde direct van alles in me. Ik kan het niet helemaal plaatsen, maar het maakte indruk.
Ze vertelden dat mijn verhaal heel veel heeft losgemaakt. Niet alleen op beeld, maar ook bij henzelf. Dat het ze raakte, op manieren die veel dieper gingen dan “een mooie documentaire maken”. Dat mijn verhaal bleef resoneren. Ik kreeg compliment na compliment, iets wat ik nog steeds lastig vind, maar ik heb geluisterd. Naar de woorden, maar vooral ook naar de stiltes die vielen. Ik voelde aan alles dat het echt iets heeft losgemaakt.
Vervolgens vertelde ik hen dat het een prachtige wisselwerking is. De documentaire was in eerste instantie bedoeld als een soort laatste hoofdstuk. Nog één keer alles vertellen en dan afsluiten. Het boek dichtklappen en door. Maar dat is juist niet wat er gebeurde.
Ergens tijdens het interview, in alles opnieuw doorleven en te voelen, merkte ik dat er iets in mij aan het verschuiven was. Ergens voelde het verhaal vertellen helemaal niet als afscheid nemen, maar als iets dat juist teruggevonden moest worden. En toen kwam het besef: mijn verhaal is nog niet klaar. Ik kan vertellen. En ik vertel nu omdat ik het wíl.
Tijdens het interview sprak ik ook over hoe ik jaren achtereen met een muzikaal theatrale variant langs de Nederlandse theaters trok en hoe die tour abrupt ten einde kwam doordat corona alles platlegde. Nadien heb ik altijd gevoeld dat dat niet het afscheid was dat het verhaal verdiende. De avond na het opnemen van de documentaire plaatste ik een bericht op Facebook… en toen kwamen de reacties.
Ik ben werkelijk overladen met berichten. Van bekenden, maar vooral van mensen die ik niet eens kende. Mensen die zeiden dat er iets openbrak in hen door wat ik deelde. Mensen die de voorstelling jaren geleden zagen, of juist nooit. Maar allemaal eindigend met dezelfde vraag: wil je doorgaan met vertellen? Want je zet iets in beweging.
Dat was het laatste duwtje dat ik nodig had. Want diep vanbinnen voelde ik altijd al: mijn verhaal is nog niet klaar. Dat het ergens op me lag te wachten. Dat er iets verteld moest worden, maar dan anders.
Met de kennis van nu. De rust van nu. Met de stevigheid die jarenlang ontbrak. En toen kwam dus mijn besluit, ingegeven door jullie reacties, om terug te keren naar het theater met mijn verhaal. Dat wilde ik vorig jaar al doen met een heel nieuwe voorstelling, maar dat stelde ik uit. Nu begrijp ik waarom. Ik keer terug met mijn oorspronkelijke verhaal, maar anders. Niet groots. Niet met bombarie. Juist klein. Intiem. Poedelnaakt.
Dat is hoe mijn verhaal verteld wil worden en eerlijk, dat is ook wie ik ben.
Hoe lang? Ik weet het niet. De tijd zal het leren. Ik hoef er geen druk op te leggen of iets te forceren. Het mag organisch groeien. Net zoals ik zelf nog iedere dag groei.
Nadat ik dit vertelde, bleef het even stil aan de andere kant van de lijn. “Wat prachtig,” klonk het. Ik zei: “Het maken van de documentaire met jullie heeft een steen in het water gelegd, en er is iets in beweging gekomen.” En dat is waar. Er is iets in beweging gekomen. In mij, in de documentairemakers, in mensen die de docu later gaan zien, en misschien zelfs in iedereen die straks weer tegenover mij in de theaterzaal zit.
En als ik er dan toch een les uit moet halen: het gaat niet om afsluiten. Het gaat om doorgeven. Niet zwijgen, maar spreken en daardoor verbinden. Niet omdat het eruit móét, maar omdat het er eindelijk uit kán. Op mijn manier. En omdat mijn verhaal nog niet klaar is, en misschien wel meer dan ooit iets te zeggen heeft.
Liefs, Erik