Kijk naar wat er wél is
Kijk naar wat er wél is.
Een les uit Onderweg.
In de vorige blog schreef ik hoe je door anders te kijken meer kunt zien. Over hoe een enkele uitspraak van mijn psycholoog mijn tunnelvisie wist te veranderen. Een keerpunt in de manier waarop ik naar de wereld om me heen en mezelf keek.
Vandaag gebeurde er weer iets moois. Te mooi om niet te delen met jullie. Een les die me onverwacht weer raakte, zomaar ergens tussen de weelde van een vijfsterren resort, rust, en een dansend kamermeisje.
Van overleven naar overvloed
Mijn leven met PTSS is nooit saai. Ik ben iedere dag bewust en minder bewust bezig met mezelf opnieuw uit te vinden. Te ontdekken. En ik leer steeds meer hoe ik mijn mentale uitdagingen een plek in mijn leven kan geven. Dat dat lukt bewijst ook het feit dat ik voor het tweede jaar achtereen op vliegvakantie ben. In de rust en weelde van een vijfsterren resort met weinig prikkels en ruimte voor stilte. Zalig. Mijn veilige bubbel. Voor even dan.
maar buiten de poorten van het resort, dat ik automatisch nog altijd kamp noem, ligt een heel ander land. Een arm land. Plaats 169 op de wereldranglijst van welvaart… en da’s niet best. Een land dus met echte problemen en echte mensen.
Vorig jaar kwamen Linda en ik hier voor het eerst en het heeft ons hart gestolen. Sinds de allereerste dag leggen Linda en ik iedere dag een kleinigheidje achter voor het kamermeisje dat onze kamer schoonhoudt. Vrijwel iedere dag zien we een ander gezicht, maar allemaal net zo vriendelijk. Een in een hartje gevouwen biljet om onze waardering voor het harde werk te laten merken.
Kijk naar wat er wel is: klein gebaar, groot plezier
Ook vandaag dus. Het hartje lag klaar op het hoofdkussen van ons bed. De vrouw die binnenkwam hadden we nog niet eerder gezien. Midden vijftig (schat ik), gezicht getekend door de jaren en de zon. Ze zag het en haar ogen werden groot. En ze begon spontaan te dansen. Zomaar, middenin de kamer.
Ze bedankte ons uitbundig en stoof de kamer uit. Linda en ik in verbazing achterlatend. Op de gang een kabaal van jewelste, ze jubelde het uit. Enkele minuten later kwam ze terug met een paar geplukte bloemen en ze maakte het bed op, met zorg die me echt ontroerde.
Het kwam binnen. Dit is waar vakantie óók over moet gaan. Niks doen, en vóelen. Iets beseffen. Een reality check.
Ik heb issues, maar geen problemen
Zo, die zit. Ineens dacht ik: wat loop ik te klagen? Ja natuurlijk leef ik met een rugzakkie vol mentale rommel, maar eerlijk hè, ik heb een huis, eten, liefde, kinderen in veiligheid, werk en zelfs de luxe om een vakantie te kunnen veroorloven.
Mijn hoofd voelt soms heel zwaar maar als ik dan dit ervaar, moet ik bekennen dat mijn leven licht is. Wat een mooi stukje besef.
Dus kijk naar wat er wél is.
Deze les die ik in Onderweg beschreef en vandaag weer leerde blijft hangen. Kijk eens goed naar er allemaal is. Ik zie liefde, zachtheid en overvloed in mijn leven. Ik zag de uitbundige lach van een wildvreemde. En de glimlach op mijn gezicht die er niet meer vanaf te timmeren is.
Dit is echt herstel. Door te leven. Even niet praten over trauma maar ruimte maken voor dankbaarheid en voor echt leven.
Een les voor jou?
Herken jij dit? Dat je hoofd ramvol zit en je zo verschrikkelijk moe bent, omdat je verleden en je trauma op je drukt? Ik hoor je. Kijk eens goed naar wat er wél is. Een liefdevolle partner? Kinderen? Eten en drinken? Wellicht heb je zelfs iets gedaan wat je gisteren niet lukte en vandaag wel.
Je hebt vast nog steeds worstelingen en struggles. Ik ook. Maar misschien, heel misschien, hebben we geen problemen.
Meer van dit soort lessen?
In mijn boek Onderweg bied ik geen gids naar geluk of gegarandeerde route naar herstel, maar wel lessen en inzichten als deze. Doorleefd, rauw en hoopvol.
Misschien herken je je erin, dan nodig ik je uit om verder te lezen.
Lees hier meer over het boek Onderweg
Liefs ❤️,
Erik