Dit verhaal laat zich niet afsluiten

De aanleiding voor de documentaire Mijn gevecht

Enige tijd geleden werd ik benaderd door Michiel en Pia, documentairemakers van Stichting oorlogsverhalen, met de vraag of ik wilde meewerken een documentaireserie met de titel Mijn gevecht. Ik zei direct ja.

Vooraf wist ik al: dit zou een afronding kunnen worden. Nog één keer mijn verhaal vertellen. Vastgelegd op beeld. Ik had mijn verhaal al zo vaak verteld, in boeken, tijdens lezingen, op evenementen en in het theater. De theatertour samen met 7even Bridges, die door corona na drie jaar touren abrupt tot stilstand kwam, voelde onaf. Deze documentaire voelde voor mij als een logische manier om dat hoofdstuk bewust te sluiten. Met die intentie begon ik aan de opnamedag.

 

Wat er verschoof tijdens het vertellen

Tijdens de opnames gebeurde er iets, een subtiele verschuiving, maar wel één die ik niet kon negeren. Het verhaal leeft nog altijd in mij en het vertellen was geen herhaling van wat ooit was. Het voelde als een deel van mij, dat toch nog steeds betekenis had, nu, in wie ik ben.

Het gevoel van afronding begon langzaam te kantelen. Mijn verhaal leek zich opnieuw in mij te positioneren. Rustiger misschien. Scherper ook, maar echt niet afgerond.

 

Jullie reacties bevestigden wat ik al voelde

Na de opnamedag plaatste ik een bericht op facebook. Een korte reflectie op wat die dag met me had gedaan. En dat ik enerzijds voelde dat het een afsluiting was (of had kunnen zijn). En wat er toen gebeurde, had ik niet voorzien. Er kwam een golf aan reacties op gang. Mensen die vroegen of ik wilde doorgaan met vertellen omdat mijn verhaal zoveel had betekend voor ze. Die hoopten dat ik zou terugkeren naar het podium. Die zich herkenden in mijn verhaal en er iets in vonden wat ze zelf niet of moeilijk konden verwoorden.

En toen wist ik het zeker. Ik stop niet met vertellen.

Ik weet, het is geen plicht, of moeten, en het wordt niet van me verwacht, maar mijn verhaal laat zich gewoon niet afsluiten. Zolang er mensen zijn die zich alleen of onbegrepen voelen in wat ze hebben meegemaakt, blijft het nodig om het te delen.

 

Terug naar het podium, met de blik van nu

Ik blijf vertellen, delen. En ja, daar hoort het podium en het theater ook bij. Ik ben begonnen met herschrijven, want ik ben gegroeid en dus niet als herhaling van de eerdere voorstelling. Niet als reprise. Het wordt kleiner en intiemer. Meer wie ik nu ben. Meer Erik. Met de ervaring van toen, maar met de bril van nu. Dit verhaal, het blijft in mij bewegen en ik beweeg mee.

 

De documentaire kijken

De documentaire Mijn gevecht duurt 32 minuten en is met echt grote zorgvuldigheid vastgelegd door Michiel en Pia van Stichting Oorlogsverhalen. Geen uitleg, geen sensatie en geen antwoorden. Alleen mijn verhaal over hoe ik kwam te vallen in het leven en hoe ik, stap voor stap, weer opstond.

Deze documentaire is gemaakt in samenwerking met Stichting Oorlogsverhalen, een stichting die persoonlijke verhalen vastlegt en bewaart.

 

Tot slot

Waar ik dacht een boek te sluiten, blijkt dat ik slechts de bladzijde omsla. Ik weet niet hoe het volgende hoofdstuk eruit gaat zien, maar ik ben wel nieuwsgierig.

Wat ik hoop dat je ziet of voelt als je kijkt, is herkenning. Niets meer dan dat. Geen hulp, geen coachende taal, gewoon mijn verhaal.

Neem eruit mee wat je aanspreekt en laat de rest gerust liggen.

 

Verder lezen:

Onderweg: mijn meest recente boek. Ik functioneerde allang weer, maar leven, dat deed ik nog niet. Nu wel. Wil je weten wat daar voor nodig was? Lees dan dit boek

Operatie Geslaagd: mijn debuut, het boek dat ik schreef vanuit mijn ervaringen die ik opschreef tijdens mijn therapie. Al jarenlang een standaardwerk over de impact van PTSS.