Dansles
Echt waar, het leek ineens zo’n briljant idee. Wijn, romantiek en dirty dancing in mijn hoofd. De volgende ochtend had ik vooral spijt. Oja, en een privé dansles geboekt.
Heel eerlijk, ik heb het tegenwoordig allemaal weer aardig op de rit, inclusief PTSS. Tuurlijk, het is niet weg en dat weet ik. Soms struikel ik en soms land ik plat op mijn snufferd, maar ik sta elke keer weer op. Het resultaat van jaren knetterhard aan mezelf werken. Grenzen stellen en weer dingen doen. Op mijn eigen manier en op mijn eigen tempo, dat wel, maar ik doe het. Maar dit had echt niemand zien aankomen. Zelfs ik zelf niet.
Even voor de context. Het begon allemaal vorig in Kaapverdië. Direct na ons huwelijk vertrokken Linda en ik 100% voorbereid (ja, alles gecheckt, dubbelcheck en niets aan het toeval overgelaten) op huwelijksreis naar het land waar we sindsdien stapelverliefd op zijn. Op één van die zalige avonden zaten Linda en ik aan de buitenrand van het terras. Cocktail erbij, zwoele en sensuele muziek erbij en voor ons een groep medewerkers van het hotel die dansten zoals alleen de eilandbewoners dat kunnen. Sensueel en ritmisch en alsof hun lijf één is met de muziek en met elkaar. Ik weet nog dat ik tegen Linda zei: “Wat moet het tof zijn om zo te kunnen bewegen.” Meer niet, dat was het.
Even de film op vooruitspoelen, fast forward naar een jaar later. Zelfde periode weer op vakantie. Zelfde terras, zelfde uitzicht, maar veel meer cocktails en wijn… Ergens tussen mijn ‘laatste’ en ‘allerlaatste’ glas in, kreeg ik een briljant idee. Maar echt, het was zó briljant dat ik zelf zat te gieren en proesten. Ik kon niet meer stoppen met lachen, zo briljant. Je begrijpt me wel. “Wat doe je toch?” vroeg Linda. “Niks,” zei ik terwijl ik enkele berichtjes verstuurde, ook naar mijn zoons in Nederland, en mezelf een genie vond. Schaakmat, Krikke! Ik had zojuist een privé-dansles Kizomba dansen geboekt in Enschede, direct na de vakantie.
En dan komt die onvermijdelijke ochtend erna: klein katertje, maar enorme paniek! Herkenbaar? Dat je wakker wordt met dat typische ‘wat-heb-ik-geDAAN’ gevoel? Gebonk in mijn kop en op mijn telefoon een hele zwik aan appjes van mijn zoons, bomvol lachende emoji’s. Mijn eerste ingeving: afzeggen, bolle en wel zo snel mogelijk. Niemand die ervanaf weet en niks zeggen daar ben ik goed in, ofzo..Dit vergeet iedereen… Behalve Lars. Tijdens een koffiebezoekje gooit hij achteloos op tafel: “Wat leuk, he Linda, dat pa een dansles heeft geboekt?” Linda’s reactie? Haar hele gezicht veranderde direct in die emoji-met-hartjesogen. En ik? Ik zucht. Lang en diep. Heel diep.
Nou, spoiler alert: we gingen dus echt. Ik kon niet meer terug. Dus, gisteren was het zover. Daar stond ik dan, in een lege danszaal in Enschede. Met Linda en met twee dansleraren en een hartslag van 200 in mijn keel. En geloof me, alles in mij schreeuwde: wat doe je hier, Erik?? En toch, ook ergens zat iets van: dingen doen.
“Vergeet tellen en begin te voelen,” was het eerste dat de veel te ritmisch en beweeglijke dansleraar tegen me zei. En hupsa, weg was het laatste stukje houvast. En daarna direct de opdracht om te leiden. Serieus? En Linda moest zich láten leiden. Aha ook een leermomentje voor haar, da’s beter, want dan wordt het ineens onwennig voor ons allebei. Dat geeft de burger moed. Enfin, wat er daarna gebeurde was iets dat op magisch leek. Het uur vloog voorbij en we lachten tot we huilden, we prutsten wat aan, maar het ging vooruit en we bewogen. En het mooiste? Ergens halverwege de dansles gebeurde het: ik liet los. En dit klinkt wollig, maar in dat loslaten, nam ik de leiding. Hoppakee, dirty dancing 2.0 maar dan met een houten klaas.
Eind van het verhaal: we hebben nieuwe lessen bijgeboekt. Dat is ook nodig, want het is zeker niet zo dat ik ineens soepel beweeg (integendeel, whaha), maar omdat we het allebei leuk vonden. Omdat ik stiekem ook weer iets leerde deze middag. Iets nieuws dat ik nog niet in een boek heb gelezen of tijdens een therapie heb ervaren. Klaar voor? Komt-ie: Leiden begint niet bij controle maar leiden begint bij vertrouwen. In jezelf en in de ander. Hey, en zelfs in het onbekende (Pipi Langkous modus is aan!)
Vandaag stapte ik buiten mijn comfortzone. Sterker nog, ik denk dat ik nog nooit zover buiten mijn veilige zone ben geweest, maar hey, misschien is dat de plek waar de mooiste dans begint.
Note to self: na twee glazen wijn denk je dat je Patrick ‘dirty dancing’ Swayze bent. Je bent dat níet!
Show me some love! Please?
Mooie dag allemaal!
Erik
⇒ Meer lezen?